Adı Yok

22 Ocak 2016

Kadir Gecesi’ydi, üç metre yüksekliğindeki
bahçe duvarının üzerinden,
hayatımızın tam da ortasına
düştüğünde…
Toz toprak içinde, açlıktan bitkin
düşmüş, gözleri bile açılmamış,
zayıf ve hasta bir kedi yavrusuydu
avucumuzda duran… Bir şeyler
yapmalıydık ama ne?..
Çok geçmeden, elimizde küçük
bir ayakkabı kutusu, yola düşmüştük
bile… Veteriner eline alıp şöyle
bir kontrol etti, bize dönüp;
“İyi bakarsanız belki yaşama
şansı olur” dedi. Ardından yapmamız
gerekenleri sıraladı birer birer…

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir