Adımı unuttum

17 Aralık 2016

Bir gece yine, sanki öleceğimi bilmezmiş
gibi, öleceğimi düşünüp ağlarken, uyuya kalmışım…
Bir rüya gördüm, aslında rüya görmek
değil, duymaktı bu…
Hiçbir şey göremeyecek kadar karanlıktaydım,
nereye gideceğimi bilmez, gidilecek bir
yol dahi göremezken, bir ışık belirdi…
Işık değişik bir ışıktı, evlerimizi aydınlatan
türden değil yani…
Güneş gibi, ay gibi parlak…
Işığa ulaşmak, bulunduğum karanlıktan
çıkmak istiyordum, ancak adım atacak cesareti
bulamıyordum.
Birden net bir ses duydum; “Allah de be
yav!..” diyordu ses…
Birden sıçrayarak, irkilerek uyandım…
Neydi o?
Kimdi?
Kimin sesiydi?
Ne demek istiyordu?
Kafamda bir sürü soruyla, korkudan değilse
de, tuhaf bir heyecanla titriyordum…

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir