Anne, baba, çocuk…

Aslında hep derinlerinizde bir
yerlerde sezinlersiniz, hissedersiniz.
Bir şeyler, olması gerekenden
farklı işliyordur. Tıpkı bir pazılın
bütünlüğünü bozan yanlış parçanın
gözünüzü rahatsız eden uyumsuzluğu
gibidir. Görmezden gelmeye
çalışırsınız ama başaramazsınız da.
İçinizde bir yerlerde hep bir fısıltı;
gerçek olmasın, lütfen gerçek
olmasın, der. Çocuk ellerinizi açıp,
dualarınıza iliştirirsiniz ümitlerinizi.
Belki duyulur, belki bir rüyadır,
yok olur, gözlerinizi aralarsınız,
bir de bakarsınız ki kâbus bitmiş,
yüreğiniz hafiflemiş, aslında hepsi
bir hayalmiş…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir