Bilimsel Hasan

Artık çocuk değildik. Birden büyümüştük
sanki. Boyumuzdan büyük
düşüncelerimiz, ufkumuzu aşan hayallerimiz,
daima söyleyecek sözlerimiz
vardı. Büyüklerimizin yanında
kendimizi çocuk hissetsek bile kendi
aramızda kocaman adamlardık. Galiba
her birimiz önce kendimize hayrandık.
Gençliğin delikanlı zamanları…

Hasan akrabamdı. Ben henüz liseyi
yarılamışken, o üniversitede öğrenciydi.
Matematik öğretmeni olacaktı. Bir
araya gelebildiğimiz yaz tatillerinde,
kahvehanenin kâğıt oyunlarına itibar
etmeyen müşterileriydik. Memleketi
kurtaracak büyük fikirlerimize sırtını
dönen büyükler bizi fazla umursamaz,
konuşmalarımızı çaktırmadan takip
eder, tartışmalarımızı biraz endişeyle
izler, kendi aralarında günlük meselelerini
konuşurlardı.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir