Bir Kardeşlik Öyküsü

Bu bir kardeşlik öyküsüydü, yarım kaldı.
İkimiz aynı sestik, gecenin sessizliğine kafa
tutan. Simsiyah bulutlarda demlenen baharlara
hasret iki yürektik. Bir bekleyiş uykusuyduk, sabahında
dağları dize getirebileceğimize inandığımız.
Biz susuzluktuk, biz suya kanıştık. Belki
farkında değildik ama tek nefesle yaşayabileceğimize
inanmıştık.
Oysa şimdi sen, elindeki

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir