Bir Yalnızlık Gamzesi

Ben bir yalnızlık gamzesiyim şimdi;
Yüzünde öylece duran, tenini okşayan…
Hüzün çökmüşcesine hafifçe çukurlaşan,
buruk tebessümüne daima yoldaş olan…
Öyle bir boşluk ki bu, ne yapsam dolmuyor,
yerine hiç kimse sığmıyor…Ben bir yalnızlık gamzesiyim şimdi;
Yüzünde öylece duran, tenini okşayan…
Hüzün çökmüşcesine hafifçe çukurlaşan,
buruk tebessümüne daima yoldaş olan…
Öyle bir boşluk ki bu, ne yapsam dolmuyor,
yerine hiç kimse sığmıyor…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir