Damla Damla Sen

25 Eylül 2018

Nagihan Çelik

İçim dağıldı bal damlam. Çok uzaktasın, içimden dışarı her hücremden taşıyorsun, Sen beni ütülüyorsun cancağızım. Neyim var neyim yok dümdüz ediyorsun.

Işık, sinemin yıldızı ol, yönümü bulayım. Günümü aydınlat, menzile ulaşmak için gayret bulayım. Işık, ben senin varlığınla varım, elhamdülillah.

SEN gülümseyince bahar geliyor, ayazı kudurmuş gönlüme. Korkum niye, sınırları, ışıkları olmayan bir yol sana yürüdüğüm. Gözlerin olmayınca, gözlerim kör, sesin olmayınca kulaklarım sağır, sözün gelmezse dilim lal. Kayboluyorum meçhulde. Uzat elini avuçlarım donmasın…

Sen çoğaldıkça ruhumda, ben sana akıyorum her yolla. Ama yeter. Tamam. Anlamıyorsun. Kabul etsen de acizliğimi anlayamıyorsun duygumu. O zaman ben de tenden uzanıyorum, ve sonra yana yakıla utanıyorum. Bir süzelim, ezelim seçelim. Belli olsun halimiz. Uzun bir yol. Takvimde sayarım geriye. Senden bana doğru, adım adım biteviye. Ama bak işte yine o duygu, can, nefes, ışık, ben seni gerçekten çok ama çok seviyorum.

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir