Eli Belinde

Sanki mevsimler boyuyor kaderin
renklerini; baharda ayrı, güzde ayrı
bir hüzün… yazda ayrı, kışta ayrı bir
heves…
İşte o heveslerle hüzünler zannettirdi;
bütün baharların, yazların ve
kışların hep kendimize ait ve sadece
kendimizeymiş gibi olduğunu.
Zaten öyle bilmeseydik de, başka yaşanmışlıkların
hatıraları maziden sökün
ettiği gibi kucağımıza konmaz mıydı?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir