EYLÜLE ŞİİR

17 Eylül 2017

Ekrem Kaftan

Bir serin rüzgârdır içimde eylül
Seher vakti çalar yanan ruhumu
Solar yavaş yavaş son açılan gül
Secdede Allah’ı anan ruhumu
Göz yaşı içinde bırakır melül

Baharın varisi son güzellikler
Gösterir ölümün hazin yüzünü
Başlar yapraklarda ah gazellikler
Hisseder de insan ömrün güzünü
Zevk vermez ne ebed, ne ezellikler

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

One comment

  • Eylül der bana gül ben solmadım
    Biraz yoruldun şimdi ise soluklandım
    Geleceğim yine can veren Mevla izniyle
    Solsam da az sıkıldım varayım asıl damarıma
    Mevla can verendir ulaştırır seni beni yarınlara
    Meyve veren solmaz solsa da yanmaz
    Bir ara nefes olmazsa kimse yeniden can olmaz
    Ben aylardan Eylül’üm
    Açan ama solmayan gülüm
    Nedir ki canı bana verene ölüm
    Tekrar dirilmek değimlidir iki gözüm
    Var mı canlanmadan ölmeden çözüm
    Bak gör etrafına deme sakın körüm
    Ben aylardan Eylül
    Sararsa yapraklar sen gül
    Sen gülünce ben açarım olursun bülbül
    Mevla vermiş bu cana bir ömür
    Can bitince Mevla verince gelirim ey gözleri kömür
    Mevla verir alır güzelliği bil ki sana kalır
    Mevla verir alan kula âlem sarılır
    Ben Eylül ise ancak bayılır sonra ayılır
    Mevla izin vermiş sadece yapraklarım sararır

    Mehmet Aluç / Âşık Gülveren

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir