Gerinmelisin içimde!

17 Nisan 2018

Muammer Erkul

Sarı saçlarını derin karanlığımın ortasında savuran bir mum gibi içimde yanışını, iki uzak kıta arasında çalkalanan turkuvaz rengi sular söndürür yine…
Ve yine o sular söndürür ancak!
♥ ♥ ♥
Çağırırsın; halbuki ben beklerim kayıp bir ada gibi yeşil sahillerimle seni.
“Bul, derim…
Bul beni!..”
♥ ♥ ♥
Öyle bir fırtınadır ki umduğum; seni alıp bana veya beni alıp sana fırlatsın…
Güneşi ve İstanbul’u en güzel gören sahilde sen beni fırfırlı bir şemsiye gibi başının üstünde gezdiresin…
Ve ben pembe çiçekli bir mendil gibi seni göğsüme doldurayım. Ya da dikenlerinden soyunmuş bir gonca gibi öpeyim, koklayayım ve kulağıma koyayım.
♥ ♥ ♥
Susuzluğuma umman olasın…
Bir çeşmibülbül sürahi gibi akıtasın içime içinde ne varsa;
Benden dolup, bana dolasın…
♥ ♥ ♥
Duvarlardan duvarlara serilen halılar gibi…
Dağlardan dağlara yayılan çimenler gibi…
Ve denizler gibi gerinesin içimde!..
♥ ♥ ♥
Bir mum gibi…
Sarı saçlarını derin karanlığımın ortasında savurur gibi içimde yanışını;
İki uzak kıta arasında dövünen turkuvaz rengi sular söndürür yine…
O sular söndürür ancak!

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir