Gözlerin İstanbul Saçların Akdeniz

21 Ekim 2017

Dr. İbrahim Yıldırım

Ne de çabuk bitti bu yıl eylül, okul yolunda bekleyemedim bile gelmeyen yâri… Saçların diyorum, ey yar, rengini sonbahar güneşinden almış, gözlerindeyse hüznü var eylülün… Çokça son, azca bahar bu yürek, hep sonbahar…
Hangi iklimsin, hangi mevsim?.. Dağ mısın, ova mı?.. Yoksa bir sahil kenarı mı?.. Hangi çiçeksin, hangi şarkı ve hangi şiirsin, henüz yazılmamış… Kimsin sen: Gözlerin İstanbul, saçların Akdeniz…
Hep mi hüzün var batışında İstanbul güneşi: ‘Ben gamlı hazan’ sense yoksun… Yaşamak neye yarar, sensizliğinde… Bir gün güneş doğuyor, bir gün batıyor; geride hep hüzün…
Çengelköy’de caddenin bir arka, Seval Pastanesi’nin bir öte sokağında bir yaz ikindisinde, bir Rum evinin duvarına yaslanarak okunan kitaplar ve çocukluğum… Hep çocuk kaldık, çocuksu baktık dünyaya… Saklambaç oynasak seninle ve ben saklansam kalbine, bulur musun beni yine de?

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir