HANNÂNE

Bir zaman vardı Yâr’le kıskandıran ülfetin,
O mes’ûd demlerini hasretle an Hannâne…
Al varlığını, al git; yük olmasın külfetin,
Kuş uçmuş-kervan göçmüş, derdine yan Hannâne…
Cânına düştü bir kez hârı sönmeyen ateş,
Ha doğmuş, ha doğmamış gayrı ufkunda güneş…
Ayrılığın elemi san ki ölümlere eş;
İster yaşa, istersen kana boyan Hannâne…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir