Hayat akıp gidiyor…

15 Aralık 2018

Arife Ünüvar

…O an, orada tatlı bir yaz sabahında, güneşin altına değil de içine, hatta güneşin tam ortasına masa kurmuş gibiydik… Yeşil kumaş şemsiyelerle boş verin güneşe direnebilmeyi; bizler bir avuç insan güneşe çoktan teslim olmuş buharlaşıyor gibiydik…

Akarsuların, nehirlerin, suların buharlaştığı anlardı… Ara ara uzaklardan bir yerlerden deniz ve yosun kokusu geliyordu.

Etrafımızı sarmış bitkilerin baharat kokusu da yoğun bir şekilde hissediliyordu… Gökyüzünün altında, güneşin adeta içinde; herhangi bir yerlerde, sanki zamansız ve mekânsız bir anda, tek algıladığım o an yazıyor olduğumdu…

 

Hissettiğim pek çok şeyle birlikte… Hemen karşımda kocaman bir makina marifetiyle ara ara suni, serin sayılabilecek bir rüzgâr değiyordu yanaklarıma, saçlarıma…

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir