Her Çocuk Özeldir (Selma’nın Hikâyesi)

22 Ekim 2017

Gülden Çavuşoğlu

“Yaşadığım korku iliklerime kadar işlemiş, kendimi karakol koridorunda beklerken buldum. O an, aklımda ne varsa unutup, vücudumdaki istemsiz titremeyi durdurmaya çalışıyordum.
Ta ki, kaba bir ses; ‘içeriye geçin!’ diyene kadar.
O kadar korktum ki, damarlarımda akan kanın sıcaklığı beynime vurdu!..
Öyle hızlı atıyordu ki kalbim, sanki birazdan duracak ve bedenim rahatlayacaktı.
Yüzümü yere eğmiş, korkularımla savaşırken, aynı kaba ses; ‘olayı anlatın!’ deyince, uzun boylu, kaşları çatık, saçları nedendir bilmem erken yaşta beyazlaşmaya başlamış adama baktım. ‘Konuşun hadi!’ diyerek ikinci kez olduğumuz yerde bizi titreten sese, üniformasından komiser olduğu belli olan sinirli adama baktım. Oturduğu yerden bize birer suçlu gibi bakıyor, gözlerindeki aşağılama ise içimi derin bir acıyla yakıyordu.
Ne diyeceğimi bilmez hâlde, en az benim kadar korkmuş olan arkadaşlarıma baktım. Onlarla göz göze geldikten sonra, olayı en başından anlatmaya karar verdim.
Komiser o kadar sinirliydi ki, kaşlarını çattığında alnı kırışıyor, seyrek olan saçlarından kafa derisinin bile hareket ettiği görülebiliyordu.

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir