HİCAZ

Kim bilir ne haldesin, ben böyle yenilmişken,
Seni hangi yağmurlar serinliğe vardırır?
Belki avuçlarında bir yarım cumartesi,
Belki de göz ucunda şarabı bitmiş kahır…
Üzülme, örselenme bu aşkı biz yaşadık,
Payımıza düşen suç yalnızca ikimizin.
Var olmamız yok olmak! Bunu anlıyor musun?
Parmak ucu silinmiş anonim sevgimizin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir