Hiçliğin Şarkısı

15 Aralık 2018

S. Mümine Kızılırmak

Namütenahi bir boşluk. Zifiri karanlık. Tek bir canlı izi yok. Ellerini uzatsan tutabileceğin hiçbir şey yok…

Gözlerini kapatıp açtığında derinleşen korku boşluğu, titreyen ellere eşlik eden kalp atışlarından başka hiçbir şey… Her nefeste biraz daha kayboluş.

Sonra, korkunu dindiren, karanlığın şiddetli sessizliğini delen bir melodi.

Mavinin ötesinde bir siyah. Uzay…

Uzayda tüm mantığa aykırı bir ses duyuluyor. Daha önce duyulmamış güzellikteki bu ses, nereden ve nasıl geldiği meçhul olan radyodan çıkıyor. Sanki ait olduğu yerdeymiş ve hiç bir anormallik yokmuş gibi uzayda çalan radyo, durmak bilmiyor. Hiçliğe söylenen bu şarkının karanlıktan başka dinleyicisi yok. Sonsuz enerjisiyle, sonsuz karanlıktan ilham alarak söylüyor şarkılarını. Uzaydaki uydular, sık sık yağan meteor yağmurları, hiç bir şey zarar veremiyor radyoya, çünkü onu tüm kötülüklerden koruyan, daima sarıp sarmalayan bir koruyucusu var; karanlık.

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir