HİKÂYE- Süleyman

Akşam oluyordu…
Fırından yeni çıkmış bir ramazan
pidesi gibiydi güneş. Sıcak,
parlak ve erişilmez… Karşı tepedeki
gecekondunun kambur ve eğreti
bacasının arkasında, son bir kez
dönüp de arkasına bakan insanların
veda ve özlem yüklü çehresi
gibi balkıyıp sönüverdi…
Koca kentin, akşama sarkan
uğultusu duyuluyordu.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir