Huzur Arayan Bana Gelsin

Yalnızlık içimizde…
Ne güneşlerin battı gözlerimde İstanbul…
İstanbul’da oldum, İstanbul
oldum. İstanbul’da öldüm…
Kızkulesi’ne bakan fıstık çamlı
kadim bir Üsküdar sokağındaki, güngörmüş
ve hala sıcacık koca bir konak
gibi yüreğim. Huzur arayan bana gelsin…

Ve kar yağdı. Sükûneti çöktü şehre
yağan karın. Ve bir kar bestesi sanki
“Tekbir”, Itrî’den. Bu sesler ne kadar
da yakın. Oysa bir martı kanadında
yükselirken göğe ben, yüreğim kaldı
Üsküdar’da…
Bir “Kar Risalesi” yazmak isterdim.
“Kar” ve “Ar”… Muhteşem ikili…
“Kar” gider “Kir” kalır. “Ar” gidince
geriye ne kalır ki…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir