İnsan Olana Ölüm Yok!

21 Haziran 2017

Dr. İbrahim Yıldırım

Onu ilk defa Cağaloğlu’nda eski yerindeki binada görmüştüm. Lise son sınıftaydık ve Üsküdar’dan iki üç arkadaşla ziyaretine gelmiştik. Misafirleri vardı. Dışarıda biraz bekledikten sonra içeri aldılar. Biraz mahcup ve sıkılarak da olsa içeri girmiştik. Bizi ayakta karşılayıp, hepimizin ellerini sıkmış ve o hiç unutamadığım yüzüne yayılan sıcacık, şefkat dolu gülümsemesiyle bize “hoş geldiniz çocuklar” demişti. İçimizi hoş bir sıcaklık kaplamıştı.

Bir yıllık çıkaracaktık ve reklam almak için gelmiştik. Üç öğrenciydik… Ceplerinde sadece Eminönü’nden Üsküdar’a gidiş dönüş vapur jetonu olan üç öğrenci… Neyimiz vardı ki, O'nun (Celle Celâlüh) verdiğinden başka… Hiçbir ticari getirisi olmayan bir reklamdı bu. Bizimle çaylı sohbetli vakit geçirdikten sonra, arkadaşlarına gerekli talimatı verdi ve aynı mütebessim yüzüyle bizlere dua ederek, uğurladı.

Ne kadar güzel bir insan demiştim içimden. Sıcacık ve samimi. İnsana değer veren. Hayatıma değer katan ve her dem örnek aldığım insanlardan birisi olmuştu o. Kimden mi bahsediyorum. Biraz daha sabredin lütfen.

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir