Istırap dindiren mektuplar…

22.7.2016 Cuma
İzin günümdü. Kendime izin verdim.
Mücevher sandığım var benim. Açtım
onu, mektuplarından birini seçip aldım
içinden… Okudum; hani o hep taze, hep
sen kokulu mektuplarından birini…
Hani o, bana kucak kucak sevdânı
taşıyan, sen tüten, sen taşan… Ve bana
seni getiren, hasretle gözlediğim en uzak
yollardan…
Yine getirdi mektupların seni
bana. Aramıza sıra dağların, uçsuz
okyanusların girdiği günlerdeki
gibi… Nasıl kıvranırdım o günlerde
hasret sancılarıyla. Nasıl yıkanırdım
gözyaşlarımla…
Şimdi ben, adını vuslat koyduğum
kentin göbeğinde dolaşırken böyle
sere serpe… Bazen yine sensizlikle
kıvranıyorum, nasıl olduğunu
çözemesem de seni sende yitiriyorum,
sanki nefessiz kalıyorum ya…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir