Kızılelma

Muammer Erkul


Öyle bir sevda ile tutuşuktu ki her ferdi;
Alev alev yanan meşaleler gibi yürüyordu Orta Çağın küflü Avrupa’sında Osmanlı ordusu. Yakarak yıkarak değil karanlıkları aydınlatarak ve üşüyenleri ısıtarak ve umutsuzlara ümit dağıtarak…
Sonra Asya’ya yürüdü ışıl ışıl, sonra Afrika’ya yürüdü pırıl pırıl…
Sonra gemilere binip Uzak Dünya’ya gitti ve Yeni Dünya ile tanıştı; ışığını taşıdı oralara; her yerde ‘Kızılelma’yı aradı…
Elmalar kurtlanmasaydı, ahh!.. Ağaçların dibine zehir dökmeseydi birileri; Cennet bahçelerini andıracaktı belki de; zulmeti çağıran dünya!


Kızılelma; aşkın adıdır!
Kızılelma; sevdalanmanın, tutkuya tutulmanın adıdır!
Kızılelma; yorulmamanın, vazgeçmemenin ve hep “bir adım” kaldığını bilmenin adıdır!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir