Kokun, Avuçlarımda

Yoksun…
Avuçlarım, yine “sen” kokuyor!
Çünkü sen, “olmadıkça” dökülüyorsun avuçlarıma;içimden taşarak!..
Gözlerim, bir göze gibi seni dolduruyor avuçlarıma!..
*
Benim için sen; sensizlik demek!..
Bütüün yolların sana çıktığı haritanın başında, kendimi kaybetmişim…
Yahut, yolların ortasında; haritamı!..
Nerdesin?..
İçimden başka, nerdesin?..
*
Ben, yine tüm yolların sana çıktığı ve avuçlarımın sensizlik koktuğu günlerdeyim… Sen, kaç kişinin umudusun, bilmek istemiyorum!..
İçinden çıkılmaz hale geldikçe hayat, çaresizlik başlıyor… Islak avuçlarımda, uzakta kalan aydınlıkları üfleyen bakışların ışıldıyor…
Avuçlarım, yine sen kokuyor yani!..
Yani, yine sen varsın içimde. Taşıyorsun gözlerimden!.. Ve sen dökülüyorsun avuçlarıma;
Sensizliğimde…
*
Olmayışın, avuçlarımın yine sen kokmasından belli! Çünkü sen, “olmadıkça” dökülüyorsun avuçlarıma;
içimden taşarak!.. Gözlerim, yine bir göze gibi seni dolduruyor avuçlarıma!..
Bilmiyorum; hangi imbik bu çaresizliklerden çaresenlikler damıtacak?..
Ne zaman, avuçlarım yerine; dudaklarım “sen” kokacak?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir