PRENSES MUTLAKA

Gün vurunca dökülür kirpiğinin gölgesi,
Atlastan duvarına, elmastan odasının.
Şarkısını çağırır çoktan üşümüş sesi,
Çocukluk günlerinin, imkansız sevdasının…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir