Şimdi iyiyim

11 Mart 2018

Gülden Çavuşoğlu

Eğer bir hastanenin bahçesindeyseniz düşünmek için çok sebebiniz olacaktır. Bazen şükredecek ve bazen üzülecek kadar da derdiniz…

Kemoterapi aldıktan sonra hem ruh halim, hem de sağlık durumum kötü etkileniyordu ve çıktıktan sonra kendimi hemen eve atmak istiyordum. Yine böyle bir gündü ve hastaneye geldiğimde bahçedeki insanlara takıldı gözüm. Henüz randevu saatim de gelmemişti.

Uzun ağaçların gölgesinde oturan insanlar, birbirlerine anlamlı-anlamsız bakan çocuklar, yaşlılar ve de gençler…

Meğer daha önce fark etmediğim o kadar çok insan varmış ki!.. Orada tanışıp arkadaş olmuş, hoş sohbet eden insanlar bile vardı…

O an kendimi düşündüm, acaba bir tek ben mi durumumdan rahatsızdım?

Bu gördüğüm insanların hemen hepsinin saçları, kaşları ve kirpikleri dökülmüştü.

Bazılarının ise yeni yeni çıkmaya başlamış…

Ancak biraz daha dikkatle etrafıma baktığımda, onların bu durumu çok da umursamadığı anlaşılıyordu.

Benim gibi bandana, başörtüsü, şapka takanlar da vardı elbette, ama bunu dert etmeyip saklama gereği duymayanlar da çoktu.

Başımdaki bandananın kaydığını fark ettim bir ara. Buradaki insanlar her ne kadar benimle aynı kaderi paylaşıyor olsalar da, gözlerden uzak bir yere çekilip düzeltmem gerekiyordu. Çünkü ben bu durumdan hiç hoşlanmıyordum ve kimsenin beni böyle görmesini istemiyordum.

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir