Sonbaharda Dostluk Yeli

16 Aralık 2014

Bugün bir bahar tanıdım anne.
Dostluk yeli esti bugün penceremde. Ve
bütün tazeliği ile saçlarımın kıvrımlarını okşadı
sessizce…
Mevsimler boyu biriktirdiğim hayallerimi,
aldı dağıttı bulutlar ötesine. Maviliklerde can
bulsun diye.
Bilmem kaç bahar geldi geçti, kaç mevsim
dost oldu ömrüme. Ama ben düşlerimin hiç bu
denli yakıştığını görmemiştim gökyüzüne. Sen
de gördün mü anne; baharın sonuna, sonsuzluğuna
kanat çırpan o kuşları?

Dostun kelamı duyuldu bugün penceremde.
Ve ben her düşen yaprağa göz kırptım, tüm
samimiyetimle.
Ağacın toprağa olan güvenini gördüm ilk
defa. Nasıl da yaprağı emanet ediyor toprağın
kollarına? Ve sonra yaprağın toprağa olan
saygısını gördüm. Nasıl da sararmış boynunu
bükmüş…
Ve toprağın yaprağı selamlayışını elbet. Canına
can sayışını, dostluklarını gördüm anne…
Ben bugün ilk defa bulutların gözyaşlarıyla
tanıştım. Adı yağmurmuş, adı rahmetmiş,
Mevlâ’dan hediye imiş…
Her damlası düşerken tüm hafifliği ile, göz
çukurlarımda misafir ettim her zerresini!..
Sonra yağmurun toprağa olan hasretini
hissettim anne.
Nasıl da mutlu toprak, nasıl da rengi yerine
geldi! Nasıl da canlı duruyor, sen de gördün
mü anne; duydun mu toprağın kokusunu hiç
bu mevsimde?
Ben ilk defa duygularımı bir mevsimin o
tatlı kucağına emanet ettim anne.
Şimdi ise her yaprak düştüğünde, her yağmur
yağdığında, bu mevsimde kuşlar her uçtuğunda
hissediyor olacağım dostun sıcaklığını
yüreğimde…
Dostluklar baki kalsın diye. Bir başka baharda,
bir başka pencerede, aynı dostluk yelinin
esmesi dileğiyle…

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir