Benim Suçum

Gülden Çavuşoğlu Onu hep gri takım elbisesi, uzun boyu, beyaz saçları, gözlük üzerinden bizi izleyen bakışları, üst dudağının yarısına kadar inen beyaz bıyıkları ve gülümserken bile ciddi durabilen yüzüyle hatırlayacağım. […]

» Read more

Tıbben değil kalben

Gülden Çavuşoğlu   Bir doktor olarak, görevimiz hastalarımıza eşit davranmak. Duygularımızı asla belli etmeden işimizi yapmak zorundayız. Ancak zaman zaman bizleri de etkileyecek olaylar oluyor. Çalıştığım hastane büyük bir tıp […]

» Read more

Bul beni anne

Gülden Çavuşoğlu Yıl 1989, İstanbul Güneşli’de yaşıyoruz ve henüz dört yaşındayım… O sabah aynı semtte yaşayan halam ve kızı da bizdeydi. Babam gece vardiyasından geldiği için uyuyordu. Yaşadığımız ev küçük […]

» Read more

Bu da Geçer Ya Hû

Gülden Çavuşoğlu Bir an geldi kanser olduğumu öğrendim, elbette büyük bir şok ve üzüntü yaşadım… “Bu da geçer Ya Hû” deyip teslim oldum. Çok geçmedi cümledeki mana tecelli etti hamile […]

» Read more

15 Temmuz Gecesi

Gülden Çavuşoğlu O gece birçoğumuz gibi, benim de bu olayın ciddiyetini anlamam zaman almıştı. Çünkü bugüne kadar ne bir darbe görmüşlüğüm ne de bir kalkışma yaşamışlığım yoktu. Annem ve babamın […]

» Read more

Benim Ailem

Gülden Çavuşoğlu Nasıl tanışıp evlendiklerini bilmiyorum, ama hayatımda gördüğüm en kötü anne-baba modeliydi ailem. Sürekli kavga eden, doğru dürüst konuşup tartışamayan bir ailenin çocuğu olarak yaşamaken zor kısmıydı hayatımın… Evde […]

» Read more

Aysel Hemşire

Gülden Çavuşoğlu Sağlık Ocağı hemşiresi olduğum için çok yer gezdim. Ancak son tayin olduğum o küçük Balkan köyü başkaydı. Her nereye gitsem yeni insanlar tanıyor, onların gelenekleri görenekleriyle zenginleşiyordum. Ama […]

» Read more

Bir yıl sonra gel

Biliyor musunuz, büyük hastanelerin en büyük sıkıntısı; verilen randevu tarihidir. Tabii randevu alabilmek için, girdiğiniz o uzun sırayı saymazsak… * Hastalığınızın, bir sonraki aşaması için randevu alacaksanız; hem kendi hayatınız, […]

» Read more

Yarım kaldım

Gönderdiğim videodan, adamın ifadesi ve mimiklerinden etkilendim çok. Yazının sonunu o sözlerle bitirdim… Bu gece aslında kendimi öldürdüm… Zevk için öldürdüm kendimi… Sırf kendimi öldürmek için yazdım… Ama kendimi; kendimi […]

» Read more

Adımı unuttum

Bir gece yine, sanki öleceğimi bilmezmiş gibi, öleceğimi düşünüp ağlarken, uyuya kalmışım… Bir rüya gördüm, aslında rüya görmek değil, duymaktı bu… Hiçbir şey göremeyecek kadar karanlıktaydım, nereye gideceğimi bilmez, gidilecek […]

» Read more

Mezarımın Başında

Kanser hastası olan bir insana her yakınlaşan, onda sanki ölümü görür. Bu durum bende de aynı oldu. Kısa süreli tedavimin başarısızlığından sonra, etrafımdaki herkes hemen ölecekmişim gibi davranmaya başladı. Yıllarca […]

» Read more

Siz Hiç Kanser Oldunuz mu?

Bir kadının “meme kanseri” olması demek; gittiği ilk kontrolde, bir sınıf dolusu öğrenci grubunun karşısında soyunmak demektir!.. Kendisinden yaşça küçük, on sekiz erkek öğrencinin karşısında soyunmak, birçok kadında olacağı gibi […]

» Read more

Büşra

Kanser olduğunu öğrendiği gün, elbette büyük yıkım olmuştu Büşra için. Hastane bahçesine çıktığı an, tutunacak dal, başını yaslayacak omuz aradı… Ancak yapayalnızdı! Bahçenin yola bakan kenarındaki banka oturdu. Gözlerindeki yaşı […]

» Read more

Şiddet, şiddeti doğurur

Çocuklar üzerine yazılmış binlerce metin, klasik olmuş sayısız söz vardır. Fakat ben bunlardan bahsetmek yerine, başımdan geçen bir olayı anlatacağım ….. Bir öğle saatiydi. Komşumun 7’ye giden kızının bağırarak yalvardığını […]

» Read more

O adam benim babam

Babalar Günü, pek çok ülkede her yıl Haziran ayının üçüncü Pazar günü, “Babaların Onuruna” kutlanan özel bir gündür. Ancak, “sebebi hayatımız” olan o koca çınarlar için, sadece yılın bir günü […]

» Read more