Tükettik Gönlümüzü

Nagihan Çelik

Giderek tahammülsüzleşiyor insanlık.

Korkutuyor gidişat.

Sinirler ayakta, sabırlar ayak altında, feryat figan zulüm çığlıkları. Haksızlık naraları.

Bir mutsuz, bir gamlı, bir öfkeli, bir bezgin, alabildiğine ümitsiz, olabildiğince hırslı. Belirsiz bir savaş içindeyiz sanki.

Belirli bir düşman yok; herkes tek başına Don Kişot, etraf yel değirmenleri. Rüzgara bağır, buluta say. Ota çöpe dalaş, eşi dostu kır. Ben kıymetliyim, ben özelim, ben eşsizim (hâşâ)!..

Eee, doğru şu söylediklerin de, senin özel ve eşsiz oluşunu da hissettirecek birileri lazım!

Yalnızlık ömür törpüsü; çayını yudumlarken, kahvenin kokusunu içine çekerken, bir çift göz arıyor yürek. Bırak dört dörtlük olmasın. Melek değiliz hiç birimiz. Kusurlarımız var, kusurlu dostlarımız olacak. Kusursuzu bulmaya değil, kusurları görmemeye talip olmalıyız.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir