Yaz, Bitmeden…

16 Şubat 2016

Eline aldığı gibi bırakıverdi kalemi.
Çünkü zaten kararlı bir tutuş
değildi başta yeltendiği. Ne yazacağını
bilemeden baktı karşıdaki ormana.
Yitiriyor gibiydi kelimelerini.
Bir şeyler, terk ediyor gibiydi beynini.
Kurgulayamıyordu artık karakterleri
kafasında. Cümleler uzamaya
başlıyor, gittikçe bitirilemeyecek bir
hal alıyordu. Güneş kirpiklerinden
sayfaya sızıyor, gözleri kamaşıyordu,
oysa en çok güneşli havalarda
yazmayı severdi.
Son birkaç gündür mürekkepli
kaleminin ucu kurumaya başlamıştı.
Yolunda gitmeyen bir şeyler
vardı. Evet vardı. Öyle bir şeydi ki
bu, yazmak tek sığındığı kaleydi.
Şimdiyse o sağlam kalesinin anahtarını
kaybetmiş gibiydi.

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir