Yollar nasır tuttu

12 Kasım 2018

Muammer Erkul

Sokulmadan kollarımın arasına, nereden bileceksin ki sen; sıcağı?..

Ve dokunmadan dudaklarıma;

Yumuşağı?..

 

Yüreğimde; gözyaşların, gözyaşlarımla kucaklaşmış yatıyor!..

Kalbimi dinle!.. Kalbimi dinle!..

Kalbimi dinle; “ne” diyerek atıyor?..

 

Sokulmadan kollarımın arasına, nereden bileceksin ki sen, sıcağı?..

Ve belli mi;

Bir rulo gibi önümde yuvarladığın yolumun, nerede duracağı?..

 

Üflesen, savrulacağım…

Kuşunu yitirmiş bir tüy gibiyim!..

Veya koca bir silgi ile dünyam silinmiş gibi ayağımın altından!..

…..

Ve sanki hatırlasam bakışlarını;

Kavrulacağım!..

 

Bu nasıl donduran bir yangın, yahut ateşten tipi?..

Üstelik bir fikrim de yok; zaman varolmadan önce mi, yoksa sonra mı geçti avucuna gönlümün ipi?..

Gökler zeytin, yerler kömüür ve deniz katran karası…

Bir ben varım kanayan, gök rengi; şimmşek gibi kamçılar dolandıkça başıma!..

Bir ben miyim… Bir ben miyim, kooskoca bir yaradaki kurt gibi gezinen bu leş kokulu dünyada?..

Bir ben miyim arayan gelinciğini, çöp dağlarında?..

 

Yollar nasır tuttu!.. Nerdesin?..

 

...
Yazının tümü basılı dergimizde! ABONE olmak için lütfen TIKLAYIN

Etiketler:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir